Niemand had hen gewoon laten zien hoe hun hersenen werken.
Ze zag hoe kinderen met ADHD in de steek werden gelaten door een systeem dat slechts twee oplossingen bood: meer schreeuwen of meer mediceren. Ze zag ouders duizenden euro's betalen aan psychologen die de kinderen leerden diep adem te halen, zonder ooit uit te leggen waarom dat zou helpen. Ze zag de stille tranen in de ogen van moeders die wisten dat hun kind iets bijzonders was, maar het niet meer hardop konden zeggen.
Ze had genoeg gezien.
In 2019 verliet Doris het klaslokaal om alles op te schrijven wat ze wist. Ze combineerde decennia van onderzoek in ontwikkelingspsychologie met verhalen waar kinderen echt naar willen luisteren. Geen lessen. Geen regels. Gewoon een jongen genaamd Max die precies meemaakt wat elk kind meemaakt, en die zijn weg terugvindt, één kleine regel tegelijk.
Het boek werd meer dan ze ooit had gedacht. Ouders uit Vlaanderen, Nederland, Wallonië en heel Europa begonnen contact op te nemen. Pedagogen begonnen het in de klas te gebruiken. Kinderpsychologen begonnen het in hun sessies aan te bevelen.
Doris woont vandaag met haar gezin in Salzburg, waar ze werkt aan haar volgende boek.
Ze heeft een missie: geen enkel kind met een actief, emotioneel sterk brein zou moeten opgroeien in de overtuiging dat het kapot is.